وَمَآ أَرۡسَلۡنَا مِن قَبۡلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِيٓ إِلَيۡهِ أَنَّهُۥ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّآ أَنَاْ فَٱعۡبُدُونِ
25
وَمَآ أَرۡسَلۡنَا مِن قَبۡلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِيٓ إِلَيۡهِ أَنَّهُۥ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّآ أَنَاْ فَٱعۡبُدُونِ
25
توحید در رأس برنامه همهى انبیاى الهى بوده است. «ما ارسلنا ... الاّ نوحى الیه انّه لا اله الاّ انا»
عمل باید بر مبناى اعتقاد باشد، اوّل مَبنا، دوّم بِنا. (ابتدا توحید در الوهیّت، سپس توحید در عبادت) «لا اله الاّ انا، فاعبدون»
انحصار طلبى حقّ در قبال باطل، شعارى الهى است. «لا اله الاّ انا»