وَإِذَا رَءَاكَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُوًا أَهَـٰذَا ٱلَّذِي يَذۡكُرُ ءَالِهَتَكُمۡ وَهُم بِذِكۡرِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ هُمۡ كَـٰفِرُونَ
36
تفسیر نور
و هرگاه كفّار تورا ببینند، كارى غیر از به استهزا گرفتن تو ندارند، (با همدیگر مىگویند:) آیا این است آنكه خدایان شمارا (به بدى) یاد مىكند؟ در حالى كه (این كافران) خودشان، یاد خداى رحمان را منكرند (و به او كفر مىورزند).
نکتهها
كفر، انسان را به جایى مىرساند كه منطق قوى و قول معصوم را مسخره مىكند، ولى حاضر نیست كوچكترین بىاحترامى نسبت به سنگ و چوب روا دارد، از اینرو گفتند: «یذكر الهتكم» در حالى كه منظورشان «یذكر الهتكم بسوء» بود.اگر در حوض یا استخر آبى، لاشه بدبویى افتاده باشد، با آمدن باران، تعفّن و بدبویى آن بیشتر مىشود. كفر همچون لاشهى مردارى در روح انسان است كه با دیدن پیامبر لجاجت بیشترى بروز مىدهد.
پیامها
كفّار جز مسخره و تحقیر كردن حربه علمى و منطقى ندارند. «اِن یتّخذونك...» (استهزا، نشانهى ناتوانى از استدلال است.) كفّار عواطف مردم را علیه پیامبر تحریك مىكردند. «آلهتكم»
كسى كه به خباثت درونى مبتلا شد، هرچه بیشتر رهبران الهى را ببیند، بیشتر عقبگرد مىكند. «رأك - یتّخذونك»