قُلۡ مَن يَكۡلَؤُكُم بِٱلَّيۡلِ وَٱلنَّهَارِ مِنَ ٱلرَّحۡمَـٰنِۚ بَلۡ هُمۡ عَن ذِكۡرِ رَبِّهِم مُّعۡرِضُونَ
42
تفسیر نور
بگو كیست كه شمارا در شب و روز از (عذاب) خداى رحمان نگاه مىدارد؟! امّا (باز) آنان از یاد پروردگارشان روى مىگردانند.
پیامها
قدرتها نمىتوانند انسان را از خطرات حفظ كنند. «قل مَن یكلؤكم...» انسان دائماً نیاز به حفاظت و حمایت الهى دارد. «مَن یكلؤكم...»
از شیوههاى موفّق تبلیغ، مخاطب قراردادن وجدانهاست. «قل مَن یكلؤكم...»
حفاظت خداوند، دائمى و نسبت به همه حتّى كفّار است. «مَن یكلؤكم»
كردار ما به نحوى است كه حتّى سرچشمهى رحمت را به غضب مىآورد. «من الرّحمن» (حفاظت او بر اساس مهر و رحمت است) «یكلؤكم... من الرحمن»
حفاظت، از شئون ربوبیّت خداوند است. «یكلؤكم - ربّهم» (از حفاظت آسمانها تا رام بودن حیوانات، تا دفاع در برابر میكروبهایى كه وارد بدن مىشود، صدها نوع حفاظت در هر لحظه برابر انسان وجود دارد).
اگر انسانها از یاد خداوند اعراض كنند، او نیز از آنها اعراض خواهد كرد. ابتدا خداوند، كافران را مخاطب قرار داد «یكلؤكم» ولى بعد گویا از آنان اعراض نموده و آنها را بطور غایب مطرح فرموده است. «بل هم»
انسان لازم است از مربّى واقعى خویش یاد كند، در غیر این صورت سزاوار توبیخ است. «بل هم عن ذكر ربّهم معرضون»