بَلۡ قَالُوٓاْ أَضۡغَـٰثُ أَحۡلَـٰمِۭ بَلِ ٱفۡتَرَىٰهُ بَلۡ هُوَ شَاعِرٌ فَلۡيَأۡتِنَا بِـَٔايَةٍ كَمَآ أُرۡسِلَ ٱلۡأَوَّلُونَ
5
بَلۡ قَالُوٓاْ أَضۡغَـٰثُ أَحۡلَـٰمِۭ بَلِ ٱفۡتَرَىٰهُ بَلۡ هُوَ شَاعِرٌ فَلۡيَأۡتِنَا بِـَٔايَةٍ كَمَآ أُرۡسِلَ ٱلۡأَوَّلُونَ
5
كفّار از پیامبراسلام معجزاتى همچون معجزات موسى وعیسى مىخواستند، ولى هدفشان بهانهجویى بود. زیرا انتخاب نوع معجزه وابسته به حكمت الهى است نه هوسهاى مردم.
دشمن به وارد كردن یك تهمت قانع نمىشود. «بل... بل... بل...» (او از همه راهها ضربه مىزند «اسرّوا النجوى... هل هذا الا بشر... بل هو شاعر» و تهاجم تبلیغاتى و اتهامات پى در پى، از شیوههاى اصلى كار دشمن است.)
دشمن با همهى تهمتهایى كه مىزند، امّا از درون دچار تردید است.10 «بل... بل... بل... فلیأتنا بایه»
مشركین هم مىدانند كه لازمهى نبوت، آوردن معجزه است. «فلیأتنا»
مردم، خواهان معجزهى حسى هستند. «فلیأتنا بآیة»