در مبارك بودن قرآن همین بس كه توانسته است در مدّت كوتاهى، انسان‌هاى بسیارى را از شرك به توحید، از تفرقه به وحدت، از جهل به علم، از توحش به تمدن، از اسارت به امارت، از آلودگى به نظافت، از فقر به غنا، از ركود به حركت، از خرافات به حقایق، از ذلت به عزّت، از پیروى طاغوت به اطاعت معصوم، از غفلت به هوشیارى، از تزلزل به ثبات، از كفر به ایمان و در یك كلمه، از ظلمات به نور برساند.

در آیه قبل براى تورات تنها كلمه «ذكر» بكار رفت، ولى در این آیه قرآن را «ذكرٌ مباركٌ» مى‌داند، البتّه صفت فرقان ونور در آیات دیگر براى قرآن نیز آمده است.

قرآن، كتابى است كه تذكّراتش مى‌تواند میلیونها دل را در عصرها و نسل‌هاى مختلف، به خود جذب كند. «ذكر مبارك»

بركت قرآن، قابل انكار نیست. «أفانتم له منكرون»