ذَٰلِكَ بِمَا قَدَّمَتۡ يَدَاكَ وَأَنَّ ٱللَّهَ لَيۡسَ بِظَلَّـٰمٍ لِّلۡعَبِيدِ
10
وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يَعۡبُدُ ٱللَّهَ عَلَىٰ حَرۡفٍ فَإِنۡ أَصَابَهُۥ خَيۡرٌ ٱطۡمَأَنَّ بِهِۦ وَإِنۡ أَصَابَتۡهُ فِتۡنَةٌ ٱنقَلَبَ عَلَىٰ وَجۡهِهِۦ خَسِرَ ٱلدُّنۡيَا وَٱلۡـَٔاخِرَةَۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلۡخُسۡرَانُ ٱلۡمُبِينُ
11
تفسیر نور
(در قیامت به او گفته مىشود: این عذاب سوزان،) به خاطر چیزى است كه دستهایت از پیش فرستاده است، و قطعاً خدا به بندگانش ظلم نمىكند.
و از (میان) مردم، كسى است كه خداوند را تنها با زبان مىپرستد، (ایمان او در حاشیه و در مرز كفر است و با حادثهاى كوچك مىلغزد) پس اگر خیرى به او برسد، به آن اطمینان یابد، و اگر مصیبت و آزمایشى به او رسد، دگرگون شود (و به سوى كفر رود، چنین كسى) در دنیا و آخرت زیانكار است، این همان زیان آشكار است.
نکتهها
شاید به خاطر آن كه ظلمِ كم نیز از خداوندِ عادل، ظلمِ بسیار محسوب مىشود، در آیهى شریفه، كلمهى «ظَلاّم» آمده است.پیامها
خداوند عادل است و قهر یا مهر او نتیجهى عملكرد ماست. «ذلك بما قَدّمت» دیگران را عامل گناه و خلاف خودمان ندانیم، كه هرچه هست از خودماست. «قَدّمت یَداك»
ایمان بعضىها موسمى و سطحى است و حوادث تلخ و شیرین آن را تغییر مىدهد. «و من النّاس ...»
حساب عقیده و عملى كه بر اساس منطق است، از حساب فراز و نشیبهاى مادّى جداست. (دین را براى نان نخواهیم) «فَاِن اَصابَه خَیر...»
انسان در معرض هجوم حوادث تلخ و شیرین است. «اَصابَه ... اَصابته»
فقر و ناملایمات وسائل آزمایشند. «اَصابته فِتنة»
ارتداد و بازگشت از راه خداوند، قهر شدید الهى و عذاب دوزخ را به دنبال دارد. «اِنقَلَب على وَجهه خَسِرالدّنیا و الآخره»