يَدۡعُواْ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَضُرُّهُۥ وَمَا لَا يَنفَعُهُۥۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلضَّلَـٰلُ ٱلۡبَعِيدُ
12
يَدۡعُواْ لَمَن ضَرُّهُۥٓ أَقۡرَبُ مِن نَّفۡعِهِۦۚ لَبِئۡسَ ٱلۡمَوۡلَىٰ وَلَبِئۡسَ ٱلۡعَشِيرُ
13
تفسیر نور
او غیر از خداوند چیزى را مىخواند كه نه زیانى به او مىرساند و نه سودى، این است همان انحراف دور و عمیق.
بلكه كسى را مىخواند كه ضررش از نفعش بیشتر است، چه مولا و سرپرست بدى و چه همدم زشتى.
پیامها
تمام سود و زیانها به دست خداست و غیر او هیچ نقشى ندارد. «دونِ اللّه ما لایَضُرّه و ما لا یَنفَعه» شرك و دلبستگى به غیر خدا، بزرگترین انحراف است. «دون اللّه ... هوالضّلال البعید»
شرك، پایگاه عقلى و منطقى ندارد. «دونِ اللّه مالا یَضُرّه» زیرا پرستش، یا براى رسیدن به سودى است و یا جلوگیرى از شرّى، كه بتها هیچ كدام را ندارند.
شرك، به تمامى انواعش (معبودهاى عاقل و بى عقل) محكوم است. (یكبار در كنار كلمه «یَدعوا»، حرف «ما» آمد كه براى موجودات بىشعور است و یكبار در كنار جمله «یَدعو»، حرف «مَن» آمد كه براى معبودهاى با شعور از قبیل انسان، ملائكه و اجنّه مىباشد.
به خاطر منافع زودگذر دنیا، ضرر دائمى آخرت را نخریم. «ضَرّه أقرَب مِن نفعه»
ضرر طاغوتها براى مردم بیش از چیزى است كه به آنان مىدهند. «ضَرّه أقرب من نفعه»
با كسى كه تورا از خداوند باز مىدارد و به سوى خود دعوت مىكند معاشرت مكن و او را سرپرست و رهبر خود قرار مده. «لبئس المولى»