آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است مخصوص اوست، و در حقیقت، این خداوند است كه بى نیاز و ستوده است.
نکتهها
وجود انسان، سراسر فقر و به هوا، غذا، مسكن، لباس و چیزهاى دیگر محتاج است و اگر چند روزى در شاخهاى از امور خود را بىنیاز بپندارد، دست به طغیان مىزند و عوارض و خطراتى به دنبال دارد، مانند: بىتفاوتى، غفلت، استثمار، ولى خداوند «
الغنىّ الحمید»، بىنیاز مطلق و شایستهى هر گونه ستایش است.
پیامها

هستى محتاج ونیازمند است و او تنها بىنیاز. «
اِنّ اللّه لهوالغنىّ...»