بَلۡ قُلُوبُهُمۡ فِي غَمۡرَةٍ مِّنۡ هَـٰذَا وَلَهُمۡ أَعۡمَـٰلٌ مِّن دُونِ ذَٰلِكَ هُمۡ لَهَا عَـٰمِلُونَ
63
بَلۡ قُلُوبُهُمۡ فِي غَمۡرَةٍ مِّنۡ هَـٰذَا وَلَهُمۡ أَعۡمَـٰلٌ مِّن دُونِ ذَٰلِكَ هُمۡ لَهَا عَـٰمِلُونَ
63
آرى، «هر كس با طینت خود مىتند» و «از كوزه همان برون تراود كه در اوست».
كلمهى «بل» در آغاز كلام، براى انتقال مطلب است. در آیات قبل سخن از نیكان بود،در این آیه سخن از كفّار است كه عملشان غیر از عمل آنان است.
كلمهى «غمرة» به معناى غرقاب و آبى است كه تمام انسان را فراگیرد. گویا غفلت همهى وجود آنان را فراگرفته است.
بدتر از رفتار زشت، اصرار و تكرار آن است. «لهم اعمال - هم لها عاملون»
انسان، ابتدا دست به كار خلاف مىزند، سپس كار خلاف براى او عادت مىشود و او را به خود جذب مىكند، یعنى در مسیر عمل و ارتكاب آن قرار مىگیرد و پس از ارتكاب گناه، اسیر آن مىشود. «لهم اعمال - هم لها عاملون»