حَتَّىٰٓ إِذَا فَتَحۡنَا عَلَيۡهِم بَابًا ذَا عَذَابٍ شَدِيدٍ إِذَا هُمۡ فِيهِ مُبۡلِسُونَ
77
حَتَّىٰٓ إِذَا فَتَحۡنَا عَلَيۡهِم بَابًا ذَا عَذَابٍ شَدِيدٍ إِذَا هُمۡ فِيهِ مُبۡلِسُونَ
77
خداوند در مراحل تربیت، اصولى را اجرا مىكند:
اوّل: با رحمت ومهربانى رفتار مىكند. «ولو رَحِمناهم وكشفنا ما بهم من ضرّ للجوّا»
دوّم: با عذاب تنبیهى: «و لقد اخذناهم بالعذاب فما استكانوا»
سوّم: با عذاب نهایى كه مایهى بیچارگى و درماندگى است. «عذابٍ شدیدٍ»
كسى كه بخواهد با لجاجت، انبیا را به یأس كشاند، گرفتار قهرى مىشود كه خود به یأس كشیده شود. «مبلسون»
در عذاب نهایى، جایى براى توبه و نجات نیست و عذاب شدگان مأیوس مىشوند. «مبلسون»