وَيَقُولُونَ ءَامَنَّا بِٱللَّهِ وَبِٱلرَّسُولِ وَأَطَعۡنَا ثُمَّ يَتَوَلَّىٰ فَرِيقٌ مِّنۡهُم مِّنۢ بَعۡدِ ذَٰلِكَۚ وَمَآ أُوْلَـٰٓئِكَ بِٱلۡمُؤۡمِنِينَ
47
تفسیر نور
و مىگویند: ما به خدا و رسول ایمان آوردیم و پیروى نمودیم. امّا گروهى از آنان بعد از این اقرار، (به گفته خود) پشت مىنمایند و آنان مؤمن واقعى نیستند.
نکتهها
این آیه و آیات بعد دربارهى منافقان مدینه است كه ادّعاى یارىِ پیامبر را داشتند، ولى در عمل مخالف بودند.پیامها
به شعارهاى زیبا وفریبنده تكیه نكنیم، ایمان و ثبات قدم لازم است. «یقولون... یَتولىّ» منافقان ادّعاى ایمان خود را هم تكرار مىكردند و هم با تأكید مىگفتند. (كلمه «یقولون» فعل مضارع و نشانهى تكرار است و تكرار حرف (باء) در «باللّه و بالرّسول» نشانهى تأكید است.)
پیمان شكن، دین ندارد. «یقولون - یَتولّى - ما اولئك بالمؤمنین»
ایمان، از عمل جدا نیست. «یَتولّى ... و ما اولئك بالمؤمنین» (حتّى منافقان در كنار كلمه «آمنّا» كلمهى «أطَعنا» را مىآوردند، ولى در عمل بىاعتنا بودند.)