وَإِذَا دُعُوٓاْ إِلَى ٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ لِيَحۡكُمَ بَيۡنَهُمۡ إِذَا فَرِيقٌ مِّنۡهُم مُّعۡرِضُونَ
48
وَإِن يَكُن لَّهُمُ ٱلۡحَقُّ يَأۡتُوٓاْ إِلَيۡهِ مُذۡعِنِينَ
49
تفسیر نور
و هرگاه به سوى خدا و رسولش خوانده شوند، تا پیامبر میانشان داورى كند، آن گاه است كه گروهى از آنان، روى گردان
مىشوند.
ولى اگر حقّ با آنان (و به سودشان) باشد، با رضایت و تسلیم به سوى پیامبر مىآیند.
نکتهها
قضاوت و داورى رسول خداصلى الله علیه وآله بر اساس حكم خداست. چنانكه در آیه 105 سوره نساء مىخوانیم: «لتَحكمَبین النّاس بما أراك اللّه» تا میان مردم به (موجب) آنچه خدا به تو آموخته داورى كنى.
پیامها
نشانهى ایمان واقعى، پذیرفتن حكم پیامبر و نشانهى نفاق، روىگردانى از آن است. «اذا دُعوا... فریق منهم مُعرضون» داورى و قضاوت از شئون انبیا مىباشد. «لِیحكُمَ بینهم»
حكم پیامبر، همان حكم خداوند است. («لیحكم» مفرد آمده، نه تثنیه)
در انتقاد، انصاف داشته باشید و همه را نكوبید. «فَریق منهم»
قضاوت عادلانه، خوشایند گروهى از مردم نیست. «فَریق منهم مُعرضون»
به هر گرویدن و اظهار علاقهاى تكیه نكنید. «واِن یكن لهم الحقّ یأتوا الیه...» (به سراغ پیامبر مىآیند، امّا در صورتى كه سخن پیامبر به نفع آنها باشد!)
منافق، فرصتطلب است و نان را به نرخ روز مىخورد. «اِن یكن لهم... مذعنین»
پیامبر اكرم صلى الله علیه وآله حتّى براى منافقان، (آنجا كه حقّ با آنان بود) به نفع آنان حكم مىكرد. «لیحكم بینهم...
ان یكن لهم الحقّ»