وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ إِنۡ هَـٰذَآ إِلَّآ إِفۡكٌ ٱفۡتَرَىٰهُ وَأَعَانَهُۥ عَلَيۡهِ قَوۡمٌ ءَاخَرُونَ فَقَدۡ جَآءُو ظُلۡمًا وَزُورًا
4
تفسیر نور
و كسانى كه كافر شدند، گفتند: این قرآن جز افترایى كه او بر خدا بسته است چیزى نیست و گروه دیگرى او را بر این كار یارى كردهاند. پس به راستى (با این سخن) ظلم و دروغى بزرگ را مرتكب شدهاند.
نکتهها
كلمهى «اِفك» به معناى دروغ و «زور» به معناى سخن باطل و دروغ است. 242 در تمام قرآن، تنها این جا كلمهى «ظلم» و «زور» در كنار هم آمده است، زیرا كفّار با تهمت به پیامبر و دروغ خواندن كتاب آسمانى مانع هدایت دیگران مىشدند.242) لسان العرب.
پیامها
كفّار، كفر خود را با دروغ خواندن كتب آسمانى توجیه مىكنند. «اِنْ هذا الاّ اِفك افتراه» تحقیر كتاب، «اِنْ هذا» و تحقیر پیامبران، «افتراه» شیوهى كفّار است.
عظمت قرآن را مخالفان نیز پذیرفتهاند. «اعانه علیه قومٌ»
عوامفریبى از طریق تحقیر وتهمت و مانع هدایت دیگران شدن، از بدترین گناهان است. «ظلماً و زوراً»