كفّار، هم به محتواى قرآن اشكال مى‌كردند كه نوآورى ندارد، بلكه افسانه‌هاى قدیمى است، «اساطیر الاوّلین» و هم شخص پیامبر را زیر سؤال مى‌بردند كه رونویسى كرده است، «اِكتَتَبها» و هم یارانى خیالى براى پیامبر در نظر مى‌گرفتند، «تُملى‌ علیه».

مراد از نوشتن اساطیر، یا این است كه آنها معتقد بودند كسانى براى آن حضرت مى‌نوشتند ویا مى‌گفتند: پیامبر سواد دارد واُمّى بودن او را نفى مى‌كردند.

در این آیه آمده است: «یعلم السرّ»، ولى علم خداوند به ظاهر را نفرموده است. آرى كسى كه اسرار و حقایق پنهان را مى‌داند، آگاهى او بر حقایق آشكار مسلّم است.

در بیان مطالب مخالفان، امانت را مراعات كنید. «قالوا اساطیر الاوّلین»

به یاوه‌گویان پاسخ دهید. «قل»

قرآن، از سرچشمه‌ى علم بى‌نهایت است، نه افسانه. «انزله الّذى یعلم»

قرآن ساخته دست بشر نیست، بلكه فرستاده‌ى كسى است كه به تمام اسرار عالم علم دارد. «انزله الّذى یعلم السرّ...»

قرآن حاوى دستوراتى اسرارآمیز است. «انزله الّذى یعلم السرّ...»

علم خداوند نسبت به حقایق پنهان و آشكار، یكسان است. «یعلم السرّ»

در آسمان‌ها اسرارى است كه دست بشر به آن نمى‌رسد. «السرّ فى السموات»

راه توبه حتّى براى كفّارى كه قرآن را افسانه و پیامبر را دروغ‌پرداز مى‌خوانند، باز است. «انّه كان غفورا رحیما»

بخشش تنها كافى نیست، لطف و رحمت نیز لازم است. «غفورا رحیما»