وَٱلَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُواْ بِـَٔايَـٰتِ رَبِّهِمۡ لَمۡ يَخِرُّواْ عَلَيۡهَا صُمًّا وَعُمۡيَانًا
73
وَٱلَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُواْ بِـَٔايَـٰتِ رَبِّهِمۡ لَمۡ يَخِرُّواْ عَلَيۡهَا صُمًّا وَعُمۡيَانًا
73
وَٱلَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا هَبۡ لَنَا مِنۡ أَزۡوَٰجِنَا وَذُرِّيَّـٰتِنَا قُرَّةَ أَعۡيُنٍ وَٱجۡعَلۡنَا لِلۡمُتَّقِينَ إِمَامًا
74
انسان در برابر همسر و فرزند و نسل خود متعهّد است و باید براى عاقبت نیكوى آنها تلاش و دعا كند. «ربّنا هب لنا من ازواجنا...»
در تربیت علاوه بر علم وتلاش باید از خدا نیز كمك خواست. «ربّنا هبلنا...»
فرزند صالح، نور چشم است. «قرّة اعین»
تشكیل خانواده وداشتن همسر و فرزند و دعا براى بدست آوردن آنها، مورد توجّه اسلام است. «ربّنا هب لنا...»
در دست گرفتن مدیریّت جامعه، آرزوى عبادالرحمن است، زیرا عهدهدار شدن امامت و رهبرى متّقین، ارزش است. «واجعلنا للمتّقین اماما»
در دعا به حداقل اكتفا نكنید، بلند همّت باشید. «واجعلنا للمتّقین اماما» (خدایا ما را در رسیدن به كمال، رهبر متّقین قرار ده، نه آنكه تنها از متّقین باشیم)
بندگان خدا، وحدت هدف و وحدت كلمه دارند. «اماماً» و نفرمود: «ائمّةً». (ممكن است كلمه «امام» به جاى «ائمّة»، رمز آن باشد كه در جامعه اسلامى رهبر باید یك نفر باشد)