قَالُوٓاْ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلۡمُسَحَّرِينَ
153
مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثۡلُنَا فَأۡتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ
154
تفسیر نور
(قوم ثمود به جاى ایمان آوردن به صالح) گفتند: همانا تو از سحر شدگانى.
تو جز بشرى مثل ما نیستى. پس اگر از راستگویانى، نشانه (و معجزه)اى بیاور.
پیامها
به انبیا دو تهمت مىزدند: سحركننده، «ساحر» و سحرشده. «المسحّرین» بدتر از عصیان، توجیه كردن آن است. در برابر فرمان «اَطیعون» عصیان خود را توجیه كرده ومىگفتند: تو سحر شدهاى وقابل پیروى نیستى. «المسحّرین»
نبوّت ومعجزه، متلازمند. «فأتِ بآیة» (معجزه، نشانهى صداقت انبیاست)