قَالَ هَـٰذِهِۦ نَاقَةٌ لَّهَا شِرۡبٌ وَلَكُمۡ شِرۡبُ يَوۡمٍ مَّعۡلُومٍ
155
وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٍ فَيَأۡخُذَكُمۡ عَذَابُ يَوۡمٍ عَظِيمٍ
156
فَعَقَرُوهَا فَأَصۡبَحُواْ نَـٰدِمِينَ
157
تفسیر نور
صالح (در پاسخ معجزهخواهى مردم) گفت: این ماده شترى است (كه با ارادهى خداوند، از درون كوه خارج شد).
براى اوست سهمى از آب (یك روز) و براى شما روز دیگرى معیّن شده است.
و به آن آسیبى نرسانید كه عذاب روز سهمگین، شما را فرا مىگیرد.
پس ناقه را كشتند، سپس از كردهى خود پشیمان شدند.
نکتهها
دست قدرت خداوند در ارائهى معجزه باز است، از شكافتن ماه «اِنشقّ القَمر»، تا شكافتن آب «فانفلق» تا شكافتن كوه و بیرون آوردن شتر براى او یكسان است.با این كه ناقهى صالح را یك نفر از پاى درآورد، امّا قرآن مىفرماید: «عقروها» یعنى گروهى آن را پى كردند، زیرا آن گروه به كار آن یك نفر راضى بودند. چنانكه حضرت علىعلیه السلام مىفرماید: «انّما عقر ناقة ثمود رجل واحد فعمّهم اللّه بالعذاب لمّا عمّوه بالرضا»46
46) نهجالبلاغه، خطبه 201.
پیامها
معجزه باید به قدرى روشن باشد كه همهى مردم در هر سطحى كه هستند، اعجاز آن را درك كنند. «هذه ناقة» توهین به مقدّسات، كیفر بزرگ دارد. «لاتَمَسّوها بسوء فیأخذكم» خداوند در سوره اعراف این شتر را به خود نسبت داده است؛ «ناقة اللّه»47
تقسیم عادلانهى منابع آب باید طبق فرمان خدا صورت گیرد. «لها شربٌ ولكم»
شترى كه رنگ و نشان الهى داشته باشد، بر انسانهاى عادّى مقدّم است. «لها شِرب و لكم...»
انسان طاغى، حتّى به حیوان بىآزار شیرده رحم نمىكند. «فعَقَروها»
هشدارهاى انبیا را جدّى بگیریم. «لاتمسّوها بسوء - فعَقَروها فاصبحوا نادمین»
هر كس كه به كار دیگرى راضى باشد، در اجر یا گناه كار او شریك است. «فعقروها» با اینكه یك نفر ناقه را كشت.
هر ندامت وتوبهاى مقبول نیست. (توبه وندامت هنگام دیدن عذاب كارساز نیست). «نادمین - فأخذهم العذاب»
47) اعراف، 73.