قرآن را ساده ننگریم، زیرا:

الف: سرچشمه‌ى آن، «ربّ العالمین» است.

ب: واسطه‌ى آن، «روح الامین» است.

ج: ظرف آن، قلب پاك پیامبرصلى الله علیه وآله «قلبك» است.

د: هدف آن، بیدارى مردم «المنذرین» است.

ه: زبان آن، فصیح و بلیغ «عربىّ مبین» است.

و: بشارت آن، در كتاب‌هاى پیشینیان، «زُبُر الاوّلین» است.

حضرت اسماعیل، هود، صالح و شعیب‌علیهم السلام، به زبان عربى سخن مى‌گفته‌اند.⁵⁵

فرشته‌ى وحى داراى چند نام است: روح‌الامین، روح‌القدس، شدیدالقوى، رسولٌ‌كریم و جبرئیل. دلیل این كه به جبرئیل «روح» گفته شده، یا به خاطر آن است كه دین و روح مردم به واسطه‌ى او زنده شده، یا خودش موجودى روحانى است.

قرآن از دنیاى غیب به دنیاى شهود نازل شده است. «لتنزیل ربّ العالمین»

كسى كه وحى مى‌فرستد، همانى است كه تمام هستى را اداره و تربیت مى‌كند. (قوانین آسمانى با نظام آفرینش هماهنگ است) «لتنزیل ربّ العالمین»

نزول وحى، وسیله‌ى رشد واز شئون ربوبیّت است. «لتنزیل ربّ العالمین»

سنّت الهى به استخدام واسطه‌هاست. «نَزَل به الرّوح الامین»

وحى الهى بدون كم و كاست نازل شده است. «نَزَل به الرّوح الامین»

قلب، مركز دریافت حقایق است. «على قلبك »

تا از عمق جان چیزى را باور نداشته باشیم، نمى‌توانیم هشدار جدّى بدهیم. «على قلبك لتكون من المنذرین»

سنّت خداوند، فرستادن پیامبران براى انذار و هشدار است. «من‌المنذرین»

درمان غافل، با انذار وهشدار است. «من المنذرین» در قرآن، انذار بیشتر از بشارت آمده است.

تبلیغ باید روشن و با زبان مردم باشد. «عربىّ مبین»

بشارتِ قرآن، در كتب آسمانى پیشین آمده است. «زُبرالاوّلین» چنانكه بشارت آمدن پیامبر اسلام در تورات وانجیل بوده است. «یجدونه مكتوباً فى التوراة والانجیل»⁵⁶

در برنامه‌ریزى و مدیریّت، زمینه را براى رشد و هدایت و فعالیّت آیندگان فراهم سازید. «زُبرالاوّلین»

مضمون و محتواى قرآن، در كتاب‌هاى آسمانى پیشین بوده، ولى الفاظ آن بر قلب مبارك رسول خداصلى الله علیه وآله نازل شده است. «زُبرالاوّلین»