وَأَنۡ أَتۡلُوَاْ ٱلۡقُرۡءَانَ فَمَنِ ٱهۡتَدَىٰ فَإِنَّمَا يَهۡتَدِي لِنَفۡسِهِۦ وَمَن ضَلَّ فَقُلۡ إِنَّمَآ أَنَاْ مِنَ ٱلۡمُنذِرِينَ
92
تفسیر نور
و (همچنین مأمورم) قرآن (را بر مردم) تلاوت كنم. پس هر كس هدایت را بپذیرد تنها به سود خود پذیرفته وهركس گمراه شود، پس بگو: (من مسئول نیستم، زیرا) من فقط هشداردهندهام.
نکتهها
آغاز این سوره دربارهى اهمیّت قرآن بود؛ پایان آن نیز از قرآن كریم بحث مىكند.قرآن دربارهى تلاوت خودش مىفرماید: «و ما تكون فى شأن و ما تتلوا منه من قرآن و لاتعملون من عمل الاّ كنّا علیكم شهودا»112 اى پیامبر! ما بر سه چیز گواهیم:
الف: بر تمام كارهاى تو.
ب: بر تلاوت قرآن تو.
ج: بر تمام كارهایى كه شما مردم انجام مىدهید.
یعنى تمام شئون و كارهاى پیامبر و تمام كارهاى مردم در یك سو و تلاوت قرآن آن حضرت در سوى دیگر قرار گرفته و این نشانهى اهمیّت بسیار زیاد تلاوت قرآن است.
112) یونس، 61.
پیامها
آورندهى قرآن، باید خود نیز اهل تلاوت باشد. «اتلوا القرآن» مهمترین مأموریّت پیامبر اكرمصلى الله علیه وآله بعد از توحید، تلاوت آیات الهى بر مردم است. «اتلوا القرآن»
محور تبلیغ باید قرآن باشد. «أن اتلوا القرآن فمن اهتدى...»
وظیفهى مبلّغ، رساندن حقایق به مردم است، پذیرش یا عدم پذیرش، مربوط به خود آنهاست. «ان اتلوا القرآن فمن اهتدى... و من ضلّ»
تلاوت قرآن، مقدّمهى هدایت است. «اتلوا القرآن فمن اهتدى»
سود و زیان ایمان یا كفر مردم، به خود آنها برمى گردد. «لنفسه»
پیامبر مسئول گمراه شدگان نیست. «فقل انما انا من المنذرین»