وَقَالَ مُوسَىٰ رَبِّيٓ أَعۡلَمُ بِمَن جَآءَ بِٱلۡهُدَىٰ مِنۡ عِندِهِۦ وَمَن تَكُونُ لَهُۥ عَـٰقِبَةُ ٱلدَّارِۚ إِنَّهُۥ لَا يُفۡلِحُ ٱلظَّـٰلِمُونَ
37
تفسیر نور
و موسى (در پاسخ تكذیب فرعونیان) گفت: پروردگار من به كسانى كه از جانب او آمدهاند، آگاهتر است و (مىداند) سرانجام (نیك) آخرت براى چه كسانى است. به درستى كه ستمكاران رستگار نخواهند شد.
نکتهها
در آیه قبل آمد كه فرعونیان با گستاخى كامل، معجزات الهى را سحر معرّفى كرده و اظهار نمودند كه ما در تاریخ نیاكانمان چنین حرفهایى نشنیدهایم، در این آیه حضرت موسى به كنایه به آنان مىفرماید: شما دروغ مىگویید، زیرا قبل از من، كسانى چون حضرت یوسف چراغ هدایت نیاكان شما را در دست داشته و دین ابراهیم را ترویج مىكردهاند.پیامها
در برابر تكذیب كفّار كه معجزات را سحر مىخوانند، باید به خدا توكّل كرد. «ما هذا الاّ سحر... ربّى اعلم...» ادّعاهاى پوچ را با شعارهاى الهى خنثى سازیم. «ما هذا الاّ سحر... ربّى اعلم»
خدا هیچ مردمى را بىراهبر و راهنما نگذاشته است. «ربّى اعلم بمنجاء بالهُدى»
هدایتیافتگان، خوش عاقبتند. «له عاقبة الدّار»
توجّه به معاد، در رأس برنامههاى انبیا بوده است. «و قال موسى... مَن تكون له عاقبة الدّار»
كسانى كه انبیا را ساحر مىنامند، ستمگرانى بد عاقبتاند. «لایفلح الظالمون»