وَيَوۡمَ يُنَادِيهِمۡ فَيَقُولُ مَاذَآ أَجَبۡتُمُ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
65
فَعَمِيَتۡ عَلَيۡهِمُ ٱلۡأَنۢبَآءُ يَوۡمَئِذٍ فَهُمۡ لَا يَتَسَآءَلُونَ
66
فَأَمَّا مَن تَابَ وَءَامَنَ وَعَمِلَ صَـٰلِحًا فَعَسَىٰٓ أَن يَكُونَ مِنَ ٱلۡمُفۡلِحِينَ
67
تفسیر نور
و (به یاد آورید) روزى كه (خداوند) آنها را ندا مىدهد، پس مىگوید: به پیامبران (و فرستادگان من) چه پاسخى دادید؟
پس در آن روز، همهى اخبار (و پاسخهایى كه مىتوان از دیگران گرفت) بر آنان پوشیده مىماند، و آنان از یكدیگر سؤالى نمىكنند.
امّا هر كس (در این دنیا) توبه كند و ایمان بیاورد و كار شایستهاى انجام دهد، پس امید استكه از رستگاران باشد.
نکتهها
در آیهى قبل، سؤال از توحید بود؛ «این شركایى - ادعوا شركائكم» و در این آیات به مسألهى نبوّت اشاره گردیده است. «ماذا أجَبتُم المرسلین»پیامها
همه در برابر دعوت پیامبران مسئولیم. «ماذا أجَبتم المرسلین» در قیامت، راههاى دریافت خبر، بسته و همه متحیّر و درماندهاند. «فَعَمیَت علیهم الانباء»
در قیامت، مردم نمىتوانند با همفكرى و مشورت و با سؤال از یكدیگر، جوابى براى دادگاه عدل الهى آماده كنند. «فهم لا یتسائلون»
در اسلام، بنبست وجود ندارد. راه بازگشت و توبه براى همگان باز است. «مَن تاب»
توبه، تنها پشیمانى قلبى نیست، ایمان واقعى و عمل صالح مىخواهد. «تابوآمن وعمل صالحاً»
توفیق توبه با تمام شرایط و قبول و تداوم آن براى كسى تضمین نشده است، از این روى باید انسان همیشه در حال خوف و رجا باشد. (كلمهى «عسى» به معناى امید است، یعنى با توبه وایمان وعمل صالح، امید رستگارى هست.)