وَأَصۡبَحَ ٱلَّذِينَ تَمَنَّوۡاْ مَكَانَهُۥ بِٱلۡأَمۡسِ يَقُولُونَ وَيۡكَأَنَّ ٱللَّهَ يَبۡسُطُ ٱلرِّزۡقَ لِمَن يَشَآءُ مِنۡ عِبَادِهِۦ وَيَقۡدِرُ لَوۡلَآ أَن مَّنَّ ٱللَّهُ عَلَيۡنَا لَخَسَفَ بِنَا وَيۡكَأَنَّهُۥ لَا يُفۡلِحُ ٱلۡكَـٰفِرُونَ
82
در برخورد با مسائل، زود قضاوت نكنیم. (آنان كه دیروز حسرت مىخوردند اى كاش مثل قارون بودند، امروز مىگویند: چه خوب شد كه ما مثل او نبودیم) «تمنّوا مكانه بالامس یقولون - و یكأنّه...» هرگز نخواهیم كه مانند ثروتمندانِ مغرور و غافل باشیم. «تمنّوا مكانه... و یكأنّ»
به جاى تمنّاى ثروت دیگران، به دادههاى الهى قانع باشیم. «تمنّوا مكانه... یبسط الرّزق... و یقدر»
همه آرزوها، به صلاح نیست. «تمنّوا مكانه»
گاه، مستجاب نشدن دعا و برآورده نگردیدن آرزو، بزرگترین لطف و منت الهى بر انسان است. «تمنّوا مكانه... منّ اللّه علینا»
حوادث، سبب بیدارى فطرتها و تغییر پندارها و خواستههاى غلط است. «لولا أن منّ اللّه علینا»
ثروتى كه انسان، آن را از جانب خدا و براى او نداند، او را به كفر مىرساند. «لایفلح الكافرون»