وَإِن تُكَذِّبُواْ فَقَدۡ كَذَّبَ أُمَمٌ مِّن قَبۡلِكُمۡ وَمَا عَلَى ٱلرَّسُولِ إِلَّا ٱلۡبَلَـٰغُ ٱلۡمُبِينُ
18
أَوَلَمۡ يَرَوۡاْ كَيۡفَ يُبۡدِئُ ٱللَّهُ ٱلۡخَلۡقَ ثُمَّ يُعِيدُهُۥٓۚ إِنَّ ذَٰلِكَ عَلَى ٱللَّهِ يَسِيرٌ
19
تفسیر نور
و اگر (مرا) تكذیب كنید (تعجب ندارد)، زیرا امّتهاى پیش از شما (نیز پیامبرانشان را) تكذیب كردند و بر پیامبر (خدا) جز تبلیغ روشن (مسئولیّتى) نیست.
آیا ندیدهاند كه خداوند چگونه آفرینش را آغاز مىكند، سپس آن را باز مىگرداند؟ البتّه این (كار) بر خداوند آسان است.
نکتهها
در این دو آیه به سه اصل مشترك در میان ادیان اشاره شده است:الف: توحید. «یُبدىء اللَّهُ الخلق»
ب: نبوّت. «و ما على الرّسول الاّالبلاغ»
ج: معاد. «ثمّ یعیده»
پیامها
همهى انبیا مخالفانى داشتهاند. پس از مخالفت دشمنان هراسى نداشته باشیم. «كذّب اممٌ ...» حوادث تاریخى، مشابه و قابل تكرار است. «اُممٌ من قبلك»
آشنایى با تاریخ، براى انسان یك نوع تسلّى خاطر است. «كذّب اُممٌ من قبلك»
تكذیب مخالفان، نباید مانع تبلیغ شود. «و ما على الرسول ...»
مردم، در انتخاب عقیده آزادند و پیامبر نمىتواند آنان را مجبور كند. «و ان تكذبوا... ما على الرّسول الاّالبلاغ المبین»
من آنچه شرط بلاغ است با تو بگفتم
تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال
ارشاد و تبلیغ، باید روشن و گویا باشد. «البلاغ المبین»
با طرح سؤال، فطرت غافلان را بیدار كنیم. «أولم یروا...»
اسلام دین اندیشه است و از همهى مردم براى اندیشیدن دعوت كرده است. «أولم یروا...»
جهان آفرینش مظهر قدرتنمایى خداوند در ایجاد حیات و مرگ پدیدهها است. «یبدىء اللّه الخلق ثمّ یعیده»
آفرینش، حادث و ناپایدار است و سرانجام به سوى خداوند برمىگردند. «یبدىء اللّه الخلق ثمّ یعیده»
اعتقاد به مبدأ، سبب اعتقاد به معاد و بىخبرى از قدرت خداوند، مایهى انكار معاد است. «یبدىء اللّه الخلق ثمّ یعیده»
آفریدن، میراندن و دوباره زنده كردن، كار دائمى خداوند است. «یبدىء اللّه الخلق ثمّ یعیده» (فعل مضارع، نشانهى استمرار و دوام است.)
آفرینش اوّلیه و بازآفرینى در قیامت، براى خداوند آسان است، تنها یك اراده مىخواهد. «انّ ذلك على اللّه یسیر»