فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوۡمِهِۦٓ إِلَّآ أَن قَالُواْ ٱقۡتُلُوهُ أَوۡ حَرِّقُوهُ فَأَنجَىٰهُ ٱللَّهُ مِنَ ٱلنَّارِۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّقَوۡمٍ يُؤۡمِنُونَ
24
تفسیر نور
پس پاسخ قوم او (ابراهیم) جز این نبود كه گفتند: او را بكشید یا بسوزانید. ولى خداوند او را از آتش نجات داد. همانا در این (نجاتبخشى الهى) براى گروهى كه ایمان مىآورند، نشانههایى (از قدرت خداوند) است.
نکتهها
كافران و نمرودیان، براى مبارزه با آئین حقّ ابراهیمى، تصمیم گرفتند او را به قتل برسانند، لذا با تهیهى آتش وسیعى و پرتاب نمودن حضرت ابراهیم در آن، قصد خود را عملى كردند؛ امّا خداوند با گلستان نمودن آن آتش، حضرت را نجات داد. «فأنجاه اللّه من النار»پیامها
كافران، منطق ندارند، منطق آنان، اعدام و شكنجه است. «اُقتلوهُ اوحرّقوه» كفّار، ممكن است اختلاف روش داشته باشند، ولى در هدف اختلافى ندارند. «اُقتلوهُ اوحرّقوه»
پیامبران تحت حمایت الهى قرار دارند. «فأنجاه اللّه من النار»
ارادهى خداوند، بر همهى ارادهها، ابزارها و اسباب و قوانین جهان غالب است. «اُقتلوه او حَرّقوه فأنجاه اللَّه من النار»
پیروزى یك مؤمن بر تمام كفّار، خنثى شدن سختترین توطئهها و گلستان شدن آتش؛ هر كدام یك آیت و نشانه از آیات الهى است. «انّ فى ذلك لآیاتٍ»
عبرت از تاریخ، به فطرتى سالم و روحى پاك نیازمند است. «لآیات لقوم یؤمنون» آرى، ایمان در بصیرت و روشنبینى انسان، تأثیر گذار است.