أَمۡ حَسِبَ ٱلَّذِينَ يَعۡمَلُونَ ٱلسَّيِّـَٔاتِ أَن يَسۡبِقُونَاۚ سَآءَ مَا يَحۡكُمُونَ
4أَمۡ حَسِبَ ٱلَّذِينَ يَعۡمَلُونَ ٱلسَّيِّـَٔاتِ أَن يَسۡبِقُونَاۚ سَآءَ مَا يَحۡكُمُونَ
4مَن كَانَ يَرۡجُواْ لِقَآءَ ٱللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ ٱللَّهِ لَأٓتࣲۚ وَهُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡعَلِيمُ
5 خیال پردازىها را با یاد مرگ و معاد درمان كنیم. هم مؤمنانى كه در بوتهى آزمایشند و هم خلافكاران بدانند كه فرصتها تمام شدنى است و مهر و قهر الهى به سراغشان خواهد آمد. «أحسب النّاس أن یتركوا ... أم حسب الّذین یعملون السّیئات ... من كان یرجوا لقاء اللّه...»
نه مدّعیان ایمان، از امتحان الهى رها مىشوند و نه خلافكاران، از انتقام الهى. «یسبقونا» (خلافكاران، خیال مىكنند دست خدا به آنان نمىرسد.)
باید تفكّرات و پندارهاى باطل را محكوم كرد. «ساء ما یحكمون»
خداوند، هم گفتار ما در اظهار ایمان را مىشنود و هم پندار و روحیات ما را مىداند. «و هو السمیع العلیم»