الٓمٓ
1
أَحَسِبَ ٱلنَّاسُ أَن يُتۡرَكُوٓاْ أَن يَقُولُوٓاْ ءَامَنَّا وَهُمۡ لَا يُفۡتَنُونَ
2
وَلَقَدۡ فَتَنَّا ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡ فَلَيَعۡلَمَنَّ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ صَدَقُواْ وَلَيَعۡلَمَنَّ ٱلۡكَـٰذِبِينَ
3
تفسیر نور
الف، لام، میم. آیا مردم پنداشتند كه چون گفتند: ایمان آوردیم، رها مىشوند و دیگر مورد آزمایش قرار نمىگیرند؟!
در حالى كه بدون تردید كسانى را كه پیش از ایشان بودند آزمودیم تا خداوند كسانى را كه راست گفتند معلوم دارد و دروغگویان را (نیز) معلوم نماید.
نکتهها
كلمهى «فتنة» به معناى گداختن طلا براى جدا كردن ناخالصىهاى آن است و چون در حوادث و سختىها، جوهرهى انسان از شعارهاى دروغین جدا مىشود، حوادث و آزمایشها را «فتنه» مىگویند.پیامها
ایمان، تنها با زبان و شعار نیست، بلكه همراه با آزمایش است.«أحسب... هم لایفتنون» (ادّعا كافى نیست، باید عملكرد را دید و قضاوت كرد.)سعدیا گرچه سخندان و نصحیتگویى
زعمل كار برآید به سخندانى نیست
آزمایش، یك سنّت الهى در طول تاریخ است. «ولقد فتنّا الّذین من قبلهم»
حوادث را تصادف نپنداریم؛ همه اسباب آزمایش ماست. «فتنّا»
آشنایى با تاریخ و حوادث پیشینیان، مردم را براى پذیرش حوادث آماده مىكند. «من قبلهم»
دلیل آزمایشهاى الهى، عینى و محقّق شدن علم ازلى خداوند و جدا شدن مؤمنان واقعى و شكوفا شدن استعدادهاى درونى و به فعلیّت رسیدن آنهاست. «فلیعلمنّ... الّذین صدقوا و... الكاذبین»