بَلۡ هُوَ ءَايَٰتُۢ بَيِّنَٰتࣱ فِي صُدُورِ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡعِلۡمَۚ وَمَا يَجۡحَدُ بِـَٔايَٰتِنَآ إِلَّا ٱلظَّٰلِمُونَ
49بَلۡ هُوَ ءَايَٰتُۢ بَيِّنَٰتࣱ فِي صُدُورِ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡعِلۡمَۚ وَمَا يَجۡحَدُ بِـَٔايَٰتِنَآ إِلَّا ٱلظَّٰلِمُونَ
49حدود بیست حدیث در كتب تفسیرى وارد شده كه مراد از «اوتوا العلم»، در این آیه امامان معصومعلیهم السلام هستند.
نشانهى علم واقعى، پذیرش آیات روشن الهى است. «فى صدور الّذین اوتوا العلم»
گرچه انسان براى رسیدن به مقصود، مأمور به تلاش و كوشش است، لیكن علم، هدیهى الهى است. «اوتوا العلم»
آیات قرآن، بر دل اهل علم مىنشیند و این گروه هستند كه حقانیّت آن را با تمام وجود درك مىكنند. «الّذین اوتوا العلم»
نمونهى روشن ظلم، ظلم فرهنگى و انكار نابجاست. «و ما یجحد بآیاتنا الاّ الظلمون»
آنچه را كه انسان مىفهمد، اگر انكار كند، نوعى ظلم است. «الاّ الظالمون»