وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَنُبَوِّئَنَّهُم مِّنَ ٱلۡجَنَّةِ غُرَفًا تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَاۚ نِعۡمَ أَجۡرُ ٱلۡعَـٰمِلِينَ
58
وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَنُبَوِّئَنَّهُم مِّنَ ٱلۡجَنَّةِ غُرَفًا تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَاۚ نِعۡمَ أَجۡرُ ٱلۡعَـٰمِلِينَ
58
كلمهى «تَبَوّء» به معناى دادن مسكن دائمى است و «غرفه» به محلّ بلندى گفته مىشود كه بر اطراف، اِشراف داشته باشد.
«الصالحات»، جمعى است كه با الف و لام آمده، یعنى همه گونه كارهاى نیك انجام دهد.
شرط دستیابى به بهشت، ایمان و عمل صالح است. «آمنوا و عملوا الصالحات لنبوّئنهم من الجنّة»
خداوند، بهشت را براى مؤمنان ضمانت كرده است. («لنبوّئنهم» با لام و نون تأكید آمده كه نشانِ قطعى بودن است.)
غرفههاى بهشت، بسیار عالى است. («غرفاً» نكره و همراه با تنوین، نشانهى عظمت و بزرگى است)
نهرهاى بهشتى دائماً در جریان است. («تجرى» فعل مضارع، نشانهى دوام و استمرار است)
اساس دستیابى به بهشت و نعمتهاى بهشتى، عمل است. «نعم اجر العاملین»