وَمَا كَانَ لِنَفۡسٍ أَن تَمُوتَ إِلَّا بِإِذۡنِ ٱللَّهِ كِتَـٰبًا مُّؤَجَّلًا وَمَن يُرِدۡ ثَوَابَ ٱلدُّنۡيَا نُؤۡتِهِۦ مِنۡهَا وَمَن يُرِدۡ ثَوَابَ ٱلۡـَٔاخِرَةِ نُؤۡتِهِۦ مِنۡهَاۚ وَسَنَجۡزِي ٱلشَّـٰكِرِينَ
145
تفسیر نور
هیچ كس جز به فرمان خدا نمىمیرد، (و این) سرنوشتى است تعیین شده. و هر كس پاداش دنیا را بخواهد از آن به او مىدهیم، و هركس پاداش آخرت را بخواهد از آن به او مىدهیم، و بزودى سپاسگزاران را پاداش خواهیم داد.
پیامها
با فرار از جنگ، از مرگ نمىتوانید فرار كنید. «انقلبتم على اعقابكم... ما كان لنفس» مرگ، به دست ما نیست، «كتاباً مؤجّلاً» ولى اراده و هدف به دست ماست. «ومن یرد...»
حال كه دنیا و آخرت در برابر ماست، مسیر ابدیّت و رضاى خالق را ادامه دهیم. «من یرد... نؤته منها»
هر نوع انگیزه وعملى بازتاب و عكس العمل مخصوصى دارد. در هر مسیرى گام نهیم به مقصدى خاص خواهیم رسید. «من یرد ثواب الدنیا... و من یرد...»