مَّا كَانَ ٱللَّهُ لِيَذَرَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ عَلَىٰ مَآ أَنتُمۡ عَلَيۡهِ حَتَّىٰ يَمِيزَ ٱلۡخَبِيثَ مِنَ ٱلطَّيِّبِ وَمَا كَانَ ٱللَّهُ لِيُطۡلِعَكُمۡ عَلَى ٱلۡغَيۡبِ وَلَـٰكِنَّ ٱللَّهَ يَجۡتَبِي مِن رُّسُلِهِۦ مَن يَشَآءُ فَـَٔامِنُواْ بِٱللَّهِ وَرُسُلِهِۦۚ وَإِن تُؤۡمِنُواْ وَتَتَّقُواْ فَلَكُمۡ أَجۡرٌ عَظِيمٌ
179
خداوند، كفّار را به حال خود رها مىكند؛ «نملى لهم لیزدادوا اثماً» ولى مؤمنان را رها نمىكند. «ما كان اللّه لیذر المؤمنین» جداسازى پاك از پلید، از سنّتهاى الهى است. «حتى یمیز الخبیث من الطیّب»
ایمان و كفر افراد، از امور درونى وغیبى است كه باید از طریق آزمایش ظاهر شود، نه علم غیب. «حتّى یمیز الخبیث من الطیّب و ما كان اللَّه لیطلعكم على الغیب»
زندگى با مردم باید بر اساس ظاهر آنان باشد، آگاهى بر اسرار مردم، زندگى را فلج مىكند. «و ما كان اللّه لیطلعكم على الغیب»
علم غیب، مخصوص خداست و فقط به بعضى از پیامبران برگزیدهاش، آن هم در حدّ اطلاع بر غیب نه تمام ابعاد آن، بهرهاى داده است. «لیطلعكم»
هر چند زندگى باید به نحو عادّى سپرى شود، ولى خدا به افرادى علم غیب را عطا مىكند. «ولكن اللّه یجتبى من رسله»
درجات انبیا یكسان نیست. «یجتبى من رسله من یشاء»
خداوند علم غیب را به كسانى مىدهد كه از جانب او صاحب رسالتى باشند. «ولكن اللّه یجتبى من رسله»
ایمان قلبى باید همراه با تقواى عملى باشد. «تؤمنوا و تتقوا»
طیب وپاكى اصالت داشته وپایدار است، ولى خبث عارضى ورفتنى است. «یمیزالخبیثمنالطیّب» جداكردن ناپاك از پاك، نشانه عارضى بودن ناپاك است.