لَـٰكِنِ ٱلَّذِينَ ٱتَّقَوۡاْ رَبَّهُمۡ لَهُمۡ جَنَّـٰتٌ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَا نُزُلًا مِّنۡ عِندِ ٱللَّهِ وَمَا عِندَ ٱللَّهِ خَيۡرٌ لِّلۡأَبۡرَارِ
198
تفسیر نور
لكن براى كسانى كه نسبت به پروردگارشان پروا داشته باشند، باغهایى است كه نهرها از زیر درختانش جارى است. آنان براى همیشه در آنجا هستند و این پذیرایى (اوّلیه) از جانب خداوند است، ولى آنچه در نزد خداست براى نیكان بهتر است.
نکتهها
واژهى «نُزُل» به نخستین چیزى كه با آن از مهمان پذیرایى مىكنند، اطلاق مىشود. مانند شربت و میوه. گویا با این تعبیر مىفرماید: در برابر رفت و آمدهاى تجارى كفّار، شما از مدار تقوى و ایمان خارج نشوید، زیرا باغهاى بهشت، مقدّمهى پذیرایى شما خواهد بود، نه اصل آن.پیامها
نعمتهاى دنیوى نسبت به نعمتهاى اخروى بىارزش است. «متاع قلیل... ما عنداللّه خیر» تلاش و رفت و آمد براى كسب دنیا، با حفظ تقوى و توجّه به منافع اخروى مانعى ندارد. «لایغرّنّك تقلّب الّذین كفروا فى البلاد.... لكن الّذین اتّقوا»
توجّه به نعمتهاى بهشتِ جاودان، سبب گرایش به تقوى و فریفته نشدن به بهرههاى قلیل دنیاست. «اتّقوا ربّهم لهم جنّات»
مقام ابرار بالاتر از متّقین است. «اتقوا، لهم جنات، و ما عنداللَّه خیر للابرار»