وَإِنَّ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَـٰبِ لَمَن يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيۡكُمۡ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيۡهِمۡ خَـٰشِعِينَ لِلَّهِ لَا يَشۡتَرُونَ بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ ثَمَنًا قَلِيلًاۚ أُوْلَـٰٓئِكَ لَهُمۡ أَجۡرُهُمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ إِنَّ ٱللَّهَ سَرِيعُ ٱلۡحِسَابِ
199
221) تفسیر درّالمنثور، ج2، ص416.
باید انصاف را مراعات كرد و از خوبان اهل كتاب ستایش نمود. «و انّ من اهل الكتاب لمن یؤمن...» هر مكتبى، ریزش و رویش دارد. اگر گروهى ایمان نمىآورند و حقایق را كتمان مىكنند، در عوض گروهى با خشوع ایمان مىآورند. «انّ من اهل الكتاب لمن یؤمن»
ایمانى ارزش دارد كه خاشعانه، «خاشعین» وجامع باشد. «ما انزل الیكم وما انزل الیهم» وپایدار بوده و با مادّیات تغییر نیابد. «لایشترون بایات اللَّه ثمناً قلیلاً»
هر بهائى در برابر دینفروشى پرداخت شود، كم و ناچیز است. «و لایشترون بایات اللَّه ثمناً قلیلاً»