«قَیّوم» به كسى گفته مى‌شود كه خود به دیگرى تكیه نداشته باشد، ولى دیگران به او تكیه دارند و یا قوام‌بخش همه چیز است.

خداوند در آفریدن، تدبیر و تسلّط كامل دارد. عوامل و اسباب مادّى وسیله‌ى پیدایش مى‌شوند، ولى مستقل نیستند و سبب بودنشان از خودشان نیست. موجودات دیگر، علم، حیات و قدرت مستقلّى ندارند. تنها او زنده‌اى است كه زندگى هر موجود زنده وابسته به اوست.

در دعاى جوشن‌كبیر مى‌خوانیم: او قبل از هر زنده‌اى زنده وبعد از هر زنده‌اى زنده است. هیچ زنده‌اى شریك او نیست و به كسى نیاز ندارد. جان همه‌ى زنده‌ها و رزق آنها به دست اوست. او زنده‌اى است كه زنده بودن خود را از كسى ارث نبرده است.

توحید، سرلوحه‌ى كتب آسمانى است. «لااله الاّ هو»

شرط معبود شدن، داشتن كمالات ذاتى است و تنها خداوند است كه قائم به ذات خویش و بى‌نیاز مطلق است. «الحىّ القیّوم»