قُلۡ يَـٰٓأَهۡلَ ٱلۡكِتَـٰبِ تَعَالَوۡاْ إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَآءِۭ بَيۡنَنَا وَبَيۡنَكُمۡ أَلَّا نَعۡبُدَ إِلَّا ٱللَّهَ وَلَا نُشۡرِكَ بِهِۦ شَيۡـًٔا وَلَا يَتَّخِذَ بَعۡضُنَا بَعۡضًا أَرۡبَابًا مِّن دُونِ ٱللَّهِۚ فَإِن تَوَلَّوۡاْ فَقُولُواْ ٱشۡهَدُواْ بِأَنَّا مُسۡلِمُونَ
64
در تفسیر مراغى آمده است: عدىّبن حاتم بعد از اسلام آوردن، به پیامبر صلى الله علیه وآله عرض كرد: ما زمانى كه مسیحى بودیم، هرگز یكدیگر را «ربّ» خود قرار نمىدادیم، پس مراد از جملهى «لایتّخذ بَعضُنا بَعضاً ارباباً» چیست؟ پیامبرصلى الله علیه وآله فرمودند: آیا علماى شما احكام خدا را تغییر نمىدادند؟ گفت: چرا! فرمودند: پیروى از عالمى كه قانون خدا را تغییر دهد، یك نوع بندگى وبردگى اوست.
مسلمانان باید بر سر مشتركات، با اهل كتاب به توافق برسند. «قل یا اهلالكتاب تعالوا الى كلمة...» باید در دعوت به وحدت، پیش قدم بود. «قل یا اهل الكتاب»
اگر به تمام اهدافِ حقّ خود دست نیافتید، از تلاش براى رسیدن به بعضى از آن خوددارى نكنید. «تعالوا الى كلمة...»
یكى از مراحل تبلیغ، دعوت به مشتركات است. «كلمة سواء بیننا و بینكم» قرآن مىتواند محور مشترك خوبى براى دعوت باشد، زیرا هم تاریخ انبیا را دارد و هم از تحریف به دور بوده است.
در تبلیغ و دعوت دیگران، باید به عقاید حقّه و مقدّسات طرف مقابل، احترام گذارد. «كلمة سواء بیننا و بینكم»
یگانه پرستى و بیزارى از شرك، از مشتركات تمام ادیان آسمانى است. «كلمة سواء... الاّ نعبد الاّ اللّه»
توحید، سبب تعالى انسان است. «تعالوا» در جایى بكار مىرود كه دعوت به رشد و بالا آمدن باشد. «تعالوا... الاّ نعبد الاّ اللّه»
اطاعت بىچون و چرا از دیگر انسانها، نشانهى پذیرش نوعى ربوبیّت براى آنها ویك نوع عبودیّت براى ماست. در حالى كه همهى انسانها با یكدیگر مساوى هستند. «لایتّخذ بعضنا بعضاً ارباباً»
اندیشهى آزاد و شخصیّت مستقل، شعار قرآن است. «لایتخذ بعضنا بعضاً ارباباً»
اعراض و سرپیچى مخالفان نباید در اراده و ایمان ما اثر بگذارد. «فان تولّوا فقولوا اشهدوا بانّا مسلمون»
هر مبلّغى باید سرپیچى و اعراض مردم را پیش بینى كند تا مأیوس نشود. «فان تولّوا فقولوا اشهدوا...»
پس از استدلال و برهان، جَدل را قطع كنید. «فان تولّوا فقولوا...»
بندگى خدا، نفى شرك و طرد حاكمیّت غیر خداوند، از ویژگىهاى یك مسلمان واقعى است. «اشهدوا بانّا مسلمون»