وَمِنۡ ءَايَـٰتِهِۦٓ أَنۡ خَلَقَكُم مِّن تُرَابٍ ثُمَّ إِذَآ أَنتُم بَشَرٌ تَنتَشِرُونَ
20
وَمِنۡ ءَايَـٰتِهِۦٓ أَنۡ خَلَقَكُم مِّن تُرَابٍ ثُمَّ إِذَآ أَنتُم بَشَرٌ تَنتَشِرُونَ
20
در آیهى قبل، خروج مرده از زنده و بالعكس به طور كلّى و سربسته مطرح شد و این آیه نمونهى آن مطلب كلّى است.
نشانههاى الهى قابل شمارش نیست، آنچه گفته مىشود اندكى از بسیار است. «من آیاته»
در میان آفریدهها، انسان بارزترین آنهاست. (آیاتى كه دربارهى نشانههاى قدرت الهى است، از انسان شروع مىشود.) «من آیاته ان خلقكم من تراب»
خودشناسى، مقدّمهى خداشناسى است. «من آیاته أن خلقكم من تراب»
منشأ وجودى همهى انسانها خاك است. (تفاخرهاى بىارزش را كنار بگذاریم.) «من تراب»
در خاك، حسّ و حركت نیست، ولى در انسان هست و این، نشانهى قدرت و عظمت پروردگار است. «خلقكم من تراب... تنتشرون»