ضَرَبَ لَكُم مَّثَلًا مِّنۡ أَنفُسِكُمۡ هَل لَّكُم مِّن مَّا مَلَكَتۡ أَيۡمَـٰنُكُم مِّن شُرَكَآءَ فِي مَا رَزَقۡنَـٰكُمۡ فَأَنتُمۡ فِيهِ سَوَآءٌ تَخَافُونَهُمۡ كَخِيفَتِكُمۡ أَنفُسَكُمۡۚ كَذَٰلِكَ نُفَصِّلُ ٱلۡـَٔايَـٰتِ لِقَوۡمٍ يَعۡقِلُونَ
28
استفاده از مثال، از روشهاى تبلیغ و تربیت است. «ضرب لكم مثلاً» آنچه براى خود نمىپسندیم، براى دیگران هم نپسندیم. «هل لكم ... من شركاء»
وجدان خود را قاضى كنید و بیاندیشید؛
شما كه انسانهاى مشابه امّا زیردست خود را شریك خود نمىدانید، چگونه غیر مشابه خدا را شریك او مىدانید؟!
شما كه براى یك لحظه شریك را تحمّل نمىكنید، چگونه براى خداوند شریك دائمى مىپذیرید؟!
شما كه شریك در بهرهگیرى از رزق را قبول نمىكنید، چگونه شریك در آفرینش را براى او مىپذیرید؟!
شما كه از دخالت افراد مشابه خود بیمناكید، چگونه سنگ و چوب را در كار خدا دخالت مىدهید؟!
شما كه مالك حقیقى نیستید، حاضر به شریك شدن نیستید، چگونه سنگ و چوب را شریك آفریدگار و مالك حقیقى قرار مىدهید؟
شریك داشتن، سبب دلهره است. «شركاء... تخافونهم»