بَلِ ٱتَّبَعَ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓاْ أَهۡوَآءَهُم بِغَيۡرِ عِلۡمٍ فَمَن يَهۡدِي مَنۡ أَضَلَّ ٱللَّهُ وَمَا لَهُم مِّن نَّـٰصِرِينَ
29
تفسیر نور
آرى، كسانى كه ظلم كردند، بدون آگاهى، از هوسهاى خود پیروى نمودند. پس كسى را كه خدا گمراهش كرد، چه كسى مىتواند هدایت كند؟ براى آنان هیچ گونه یاورى نیست.
پیامها
مشركان تعقّل نمىكنند و به خود ظلم مىكنند. «لقوم یعقلون بل اتّبع الّذین ظلموا» مشرك، براى شرك خود برهان علمى ندارد و سرچشمهى انحرافش هوسهاى درونى است. «اتّبع ... أهواءهم بغیر علم»
شرك، ظلم به خود است. «اتّبع الّذین ظلموا أهواءهم»
تمایلات انسان، متنوّع است. «أهواءهم»
خداوند كسانى را گمراه مىكند كه به جاى پیروى از علم و عقل، پیرو هوسهاى خود باشند. «اتّبع ... أهواءهم... أضل اللّه»
مشخصات مشرك چند چیز است:
ستمگرى: «ظلموا»
بىمنطقى: «بغیر علم»
گمراهى: «أضل اللّه»
بىیاورى: «ما لهم من ناصرین»
ستمگران هواپرست، روزى غریب وتنها خواهند ماند. «اتّبع... اهواءهم... ما لهم من ناصرین»