وَمَآ ءَاتَيۡتُم مِّن رِّبًا لِّيَرۡبُوَاْ فِيٓ أَمۡوَٰلِ ٱلنَّاسِ فَلَا يَرۡبُواْ عِندَ ٱللَّهِ وَمَآ ءَاتَيۡتُم مِّن زَكَوٰةٍ تُرِيدُونَ وَجۡهَ ٱللَّهِ فَأُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُضۡعِفُونَ
39
تفسیر نور
و آنچه شما به رسم ربا دادید كه بر اموال مردم (رباخوار) افزوده شود، پس نزد خداوند فزونى نخواهد یافت، و آنچه را به عنوان زكات مىپردازید و رضاى خدا را مىطلبید پس آنان (كه چنین كنند پاداشى) چند برابر دارند.
پیامها
مقدار و كمیّت پول مهم نیست، انگیزه و هدف پرداخت مهم است. «من رِباً... من زكاةٍ» رشدى كه از ربا حاصل مىشود، كاذب و ظاهرى است، نه واقعى و نزد خداوند. «فلایربوا عند اللّه»
امتیاز اسلام در آن است كه علاوه بر فقرزدایى از محرومان، رشد معنوى پرداخت كنندگان را نیز در نظر دارد. «تریدون وجه اللّه»
توجّه به اخلاص، مسألهاى جدّى است و باید با تأكید بیان شود، زیرا كار و تلاش بدون انگیزهى الهى، ارزشى ندارد. «تریدون وجه اللّه» («وجه اللّه»، در این آیه و آیه قبل تكرار شده است.)
پرداخت خالصانهى زكات، موجب ازدیاد و رشد است. «زكاة تریدون وجه اللّه فاولئك هم المضعفون»
مؤمن باید در تشخیص سود و زیان، دنیا و آخرت، فرد و جامعه و جسم و روح را با هم به حساب آورد. (گرچه در دید مادّى، پرداخت زكات، مایهى كمبود مال است، ولى با توجّه به فقرزدایى از جامعه، دل كندن از دنیا و ذخیره شدن براى آخرت، به سود زكات دهنده است.) «أولئك هم المضعفون»
اخلاص، مقام انسان را بالا مىبرد و به نقطهى برتر مىرساند. (با توجّه به خطاب «تریدون وجه اللّه» باید بگوید: «أنتم المضعفون» ولى مىفرماید: «أولئك هم المضعفون»، گویا آنان به یك نقطهى اوج رسیدهاند.)