ٱللَّهُ ٱلَّذِي خَلَقَكُمۡ ثُمَّ رَزَقَكُمۡ ثُمَّ يُمِيتُكُمۡ ثُمَّ يُحۡيِيكُمۡ هَلۡ مِن شُرَكَآئِكُم مَّن يَفۡعَلُ مِن ذَٰلِكُم مِّن شَيۡءٍۚ سُبۡحَـٰنَهُۥ وَتَعَـٰلَىٰ عَمَّا يُشۡرِكُونَ
40
ٱللَّهُ ٱلَّذِي خَلَقَكُمۡ ثُمَّ رَزَقَكُمۡ ثُمَّ يُمِيتُكُمۡ ثُمَّ يُحۡيِيكُمۡ هَلۡ مِن شُرَكَآئِكُم مَّن يَفۡعَلُ مِن ذَٰلِكُم مِّن شَيۡءٍۚ سُبۡحَـٰنَهُۥ وَتَعَـٰلَىٰ عَمَّا يُشۡرِكُونَ
40
كارهاى گذشته، دلیل بر قدرت خداوند بر كارهاى آینده است. (آفریدن، روزى دادن و میراندن، نشانهى قدرت خدا بر زنده كردن انسان پس از مرگ است.) «خلقكم - رزقكم - یمیتكم - یحییكم»
روش مقایسه در تعلیم و تبلیغ، از بهترین روشهاست. «اللّه خلقكم ثمّ رزقكم ... هل من شركائكم»
با سؤال، وجدانها را بیدار كنید. «هل من شركائكم من یفعل ...»
قدرتهاى غیر الهى استقلالى از خود ندارند، نه تنها از انجام كارهاى بزرگ بلكه از آفریدن كوچكترین موجود نیز عاجزند. «من شىء»
هیچ یك از وسایل، اسباب، مقدّمات و شرایط آفرینش را شریك خدا نپنداریم. «سبحانه و تعالى عما یشركون»
شرك، توهین به مقام پروردگار است و انسان باید او را منزّه و برتر از هرگونه شریك بداند. «سبحانه و تعالى»
شرك، با هر نام و آرم و شكلى كه باشد باطل و محكوم است. «عمّا یشركون»