أَوَلَمۡ يَتَفَكَّرُواْ فِيٓ أَنفُسِهِم مَّا خَلَقَ ٱللَّهُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ وَمَا بَيۡنَهُمَآ إِلَّا بِٱلۡحَقِّ وَأَجَلٍ مُّسَمًّى وَإِنَّ كَثِيرًا مِّنَ ٱلنَّاسِ بِلِقَآيِٕ رَبِّهِمۡ لَكَـٰفِرُونَ
8
أَوَلَمۡ يَتَفَكَّرُواْ فِيٓ أَنفُسِهِم مَّا خَلَقَ ٱللَّهُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ وَمَا بَيۡنَهُمَآ إِلَّا بِٱلۡحَقِّ وَأَجَلٍ مُّسَمًّى وَإِنَّ كَثِيرًا مِّنَ ٱلنَّاسِ بِلِقَآيِٕ رَبِّهِمۡ لَكَـٰفِرُونَ
8
تفكّر، زمانى مفید و سازنده است كه دور از هیاهو و تأثیرات منفى و بر اساس عقل و فطرت باشد. «فى انفسهم»
آفرینش، هم هدفدار است و هم زمانبندى دارد. «خلق... بالحقّ و اجلٍ مُسمّىً»
دنیا، مدّت زمانى بیش نیست. «اجلٍ مُسمّىً»
نتیجهى فكر سالم، ایمان به حقّانیّت و هدفدارى هستى و آخرت است و نتیجهى بىفكرى، كفر و انكار معاد است. «یتفكّروا - لكافرون»