أَوَلَمۡ يَتَفَكَّرُواْ فِيٓ أَنفُسِهِمۗ مَّا خَلَقَ ٱللَّهُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ وَمَا بَيۡنَهُمَآ إِلَّا بِٱلۡحَقِّ وَأَجَلࣲ مُّسَمࣰّىۗ وَإِنَّ كَثِيرࣰا مِّنَ ٱلنَّاسِ بِلِقَآيِٕ رَبِّهِمۡ لَكَٰفِرُونَ
8أَوَلَمۡ يَتَفَكَّرُواْ فِيٓ أَنفُسِهِمۗ مَّا خَلَقَ ٱللَّهُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ وَمَا بَيۡنَهُمَآ إِلَّا بِٱلۡحَقِّ وَأَجَلࣲ مُّسَمࣰّىۗ وَإِنَّ كَثِيرࣰا مِّنَ ٱلنَّاسِ بِلِقَآيِٕ رَبِّهِمۡ لَكَٰفِرُونَ
8 تفكّر، زمانى مفید و سازنده است كه دور از هیاهو و تأثیرات منفى و بر اساس عقل و فطرت باشد. «فى انفسهم»
آفرینش، هم هدفدار است و هم زمانبندى دارد. «خلق... بالحقّ و اجلٍ مُسمّىً»
دنیا، مدّت زمانى بیش نیست. «اجلٍ مُسمّىً»
نتیجهى فكر سالم، ایمان به حقّانیّت و هدفدارى هستى و آخرت است و نتیجهى بىفكرى، كفر و انكار معاد است. «یتفكّروا - لكافرون»