لِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡغَنِيُّ ٱلۡحَمِيدُ
26
تفسیر نور
آنچه در آسمانها و زمین است از آنِ خداست، همانا خداوند بىنیاز و ستوده است.
پیامها
خداوند، نه در آفریدن و نه در اداره عالم، نیازمند كسى نیست. «خلق السّموات... للّه ما فى السّموات... هو الغنىّ» تنها خداوند، خالق و مالكِ آفریدههاست، «للّه ما فى السّموات و الارض» و تنها اوست كه بىنیاز و سزاوار ستایش است. «انّ اللّه هو الغنىّ الحمید»
سفارش به حمد و ستایش خداوند در آیهى قبل، به خاطر نیاز او نیست. «قل الحمدللّه... هو الغنىّ الحمید»