فَذُوقُواْ بِمَا نَسِيتُمۡ لِقَآءَ يَوۡمِكُمۡ هَـٰذَآ إِنَّا نَسِينَـٰكُمۡ وَذُوقُواْ عَذَابَ ٱلۡخُلۡدِ بِمَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ
14
فَذُوقُواْ بِمَا نَسِيتُمۡ لِقَآءَ يَوۡمِكُمۡ هَـٰذَآ إِنَّا نَسِينَـٰكُمۡ وَذُوقُواْ عَذَابَ ٱلۡخُلۡدِ بِمَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ
14
نسبت فراموشى و نسیان به خداوند معنا ندارد، بنابراین، مراد از «نسینا» آن است كه برخورد ما با شما فراموش كنندگان قیامت، برخورد كسى است كه شما را به دست فراموشى سپرده است.
كیفرهاى الهى، عادلانه و مماثل است. «نسیتم - نسینا»
یاد معاد، كلید نجات است و غفلت از آن، مایهى گرفتارى است. «بما نسیتم»
سرچشمهى اعمال فاسد، غفلت از معاد است. «نسیتم - كنتم تعملون»
استمرار عمل بد، موجب استمرار در عذاب دوزخ است. «عذاب الخلد بما كنتم تعملون»
هر یك از موضعگیرىها و عملكردها، كیفرى متناسب با خود دارد. (تكرار «ذوقوا»، نشان آن است كه فراموش كردن قیامت، عذابى دارد و عملكرد انسان، عذابى دیگر.)