إِنَّمَا يُؤۡمِنُ بِـَٔايَـٰتِنَا ٱلَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُواْ بِهَا خَرُّواْۤ سُجَّدًاۤ وَسَبَّحُواْ بِحَمۡدِ رَبِّهِمۡ وَهُمۡ لَا يَسۡتَكۡبِرُونَ۩
15
تفسیر نور
تنها كسانى به آیات ما ایمان دارند كه هرگاه این آیات به آنان یادآورى شود به شكل سجده رُخ بر خاك نهند و با ستایش پروردگارشان تسبیح گویند، و آنان تكبّر نمىورزند.
نکتهها
در چهار سورهى قرآن، به آیاتى مىرسیم كه واجب است هنگام تلاوت آنها سجده كنیم. این سورهها عبارتند از: فصّلت، نجم، علق و سجده كه در اصطلاح به سورههاى عزائم نامگذارى شدهاند. طبق مكتب اهل بیتعلیهم السلام، خواندن این چهار سوره در نماز بعد از حمد جایز نیست و كسانى كه جنب یا حائض هستند نباید حتّى یك آیه از این چهار سوره را تلاوت نمایند.پیامها
سجده عاشقانه و تسبیح و ستایش خداوند، نشانهى مؤمن است. «انّما یؤمن» قرآن در شیوهى تبلیغ و ارشاد خود، در كنار ترسیم چهرهى مجرمان، نشانههاى مؤمنان را نیز بیان مىكند. «الّذین اذا ذكروا خرّوا...»
تعلّق نگرفتن هدایت خدا به گروهى از مردم، به خاطر تكبّر خود آنهاست. «لو شئنا لآتینا كلّ نفس هداها... انّما یؤمن... الّذین... هم لایستكبرون»
آیات الهى، با فطرت و خرد بشر هماهنگ است و تنها به تذكّر نیاز دارد. «اذا ذكّروا...»
سجدههاى مؤمنان، مخصوص هنگام نماز نیست. «اذا ذكّروا... خرّوا»
در عبادت، هم زمان مطرح است، «اذا» هم زمینه، «ذكّروا» هم عمل. «خرّوا»
سجده باید عاشقانه باشد. «خرّوا سجّدا» گویا با تمام وجود به خاك مىافتند.
بهترین ذكر در حال سجده، تسبیح همراه با ستایش است. «سجّداً و سبّحوا بحمد ربّهم»
سجدهاى ارزش دارد كه به دنبالش غرور و تكبّر نباشد. «خرّوا سجّداً... و هم لایستكبرون»