وَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّن ذُكِّرَ بِـَٔايَـٰتِ رَبِّهِۦ ثُمَّ أَعۡرَضَ عَنۡهَآۚ إِنَّا مِنَ ٱلۡمُجۡرِمِينَ مُنتَقِمُونَ
22
تفسیر نور
و كیست ستمكارتر از كسى كه به آیات پروردگارش تذكّر داده شود، ولى از آنها اعراض نماید؟ البتّه ما از تبهكاران انتقام مىگیریم.
نکتهها
در آیهى 15 خواندیم كه هرگاه مؤمنان به آیات الهى تذكّر داده شوند، بى درنگ به سجده مىافتند؛ در برابر این گروه، كسانى هستند كه این آیه مىفرماید هنگام تذكّر نسبت به آیات خداوند بى توجّهى و اعراض مىنمایند.پیامها
اعراض از تذكّرات الهى، بالاترین ظلم به خود و جامعه است. «و من اظلم» خداوند، مؤمن و غیر مؤمن را هر كدام به نحوى تذكّر مىدهد. «ذُكِّروا بِایات رَبّهم خرّوا سُجداً»، « ذُكِّر بِآیات رَبّه ثم اعرض»
بىاعتنایى گنهكار به تذكّر، بدتر از گناه است. « ذكّروا - اعرض - اظلم»
رحمان و رحیم بودن خداوند، با قهر او منافاتى ندارد. «انّا من المجرمین منتقمون»
اعراض از آیات الهى جُرم است و مجرم در معرض انتقام الهى قرار دارد. «منتقمون»
تذكّر و محبّت كافى نیست، در مورد مجرمان، تنبیه و شدّت عمل لازم است. «منتقمون»