او مردم را به سوى خدا دعوت مى‌كند و شیوه‌ى او در این دعوت، بشارت و انذار است، امّا نه فقط با زبان، بلكه عمل او نیز حجّت بر مردم و الگویى براى آنان است.

در برابر نیش‌ها و آزار دشمن، تجلیل لازم است. «ارسلناك شاهداً و...»

(در آیه‌ى بعد مى‌خوانیم: «وَدَعْ اَذاهم»)

پیامبر بر اعمال مردم گواه است. «شاهداً»

كسى مى‌تواند بشارت و هشدار دهد كه بر اعمال و رفتار مردم شاهد و در صحنه حاضر باشد. «شاهداً و مبشّراً»

در تبلیغ و تربیت، بشارت و انذار هر دو لازم است. «مبشّراً و نذیرا»

بشارت و انذار، وسیله‌ى دعوت انبیاست. «مبشّرا و نذیرا و داعیاً»

انبیا مردم را به سوى خدا دعوت مى‌كنند، نه خود. «داعیاً الى اللّه»

انبیا نیز در برابر خداوند از خود استقلالى ندارند و موفقیّت و دعوت آنان با اذن الهى است. «باذنه»

پیامبر در جامعه، چراغ هدایتى است كه نور آن سبب رشد، حركت و تشخیص است. «سراجاً منیرا»