لِّيُعَذِّبَ ٱللَّهُ ٱلۡمُنَـٰفِقِينَ وَٱلۡمُنَـٰفِقَـٰتِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ وَٱلۡمُشۡرِكَـٰتِ وَيَتُوبَ ٱللَّهُ عَلَى ٱلۡمُؤۡمِنِينَ وَٱلۡمُؤۡمِنَـٰتِ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمَۢا
73
تفسیر نور
تا خداوند مردان و زنان منافق و مردان و زنان مشرك را (به علّت ضایع كردن امانت) عذاب كند، و لطف خود را بر مردان و زنان با ایمان برگرداند (و توبهى آنان را بپذیرد) كه خداوند آمرزندهى مهربان است.
نکتهها
توبه خداوند بر بندگان، به معناى برخوردار كردن آنان از عنایتهاى ویژه است كه با حرف «عَلى» مىآید، «یتوب اللّه على» و توبه بندگان، بازگشتن به سوى خدا و رو كردن به سوى اوست كه همراه با «اِلى» مىآید.پیامها
امانت الهى مسئولیّتآور است. آنكه امانت را حفظ كند، مشمول رحمت و آنكه با كفر و شرك، خیانت كند، كیفر مىبیند. «لیعذّب اللّه المنافقین... و یتوب اللّه على المؤمنین» منافق، در ردیف مشرك است. «المنافقین... المشركین»
زن و مرد در صعود به كمالات یا سقوط در پستىها، یكسانند. «المنافقین و المنافقات، المشركین و المشركات، المؤمنین و المؤمنات»
گرچه خداوند مشركان و منافقان را كیفر مىدهد، امّا اصل در برخورد او با انسانها، مغفرت و رحمت است. «لیعذّب اللّه المنافقین... كان اللّه غفوراً رحیما»