يَعۡلَمُ مَا يَلِجُ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَمَا يَخۡرُجُ مِنۡهَا وَمَا يَنزِلُ مِنَ ٱلسَّمَآءِ وَمَا يَعۡرُجُ فِيهَاۚ وَهُوَ ٱلرَّحِيمُ ٱلۡغَفُورُ
2
يَعۡلَمُ مَا يَلِجُ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَمَا يَخۡرُجُ مِنۡهَا وَمَا يَنزِلُ مِنَ ٱلسَّمَآءِ وَمَا يَعۡرُجُ فِيهَاۚ وَهُوَ ٱلرَّحِيمُ ٱلۡغَفُورُ
2
در تمام قرآن، چهل و نه مرتبه كلمهى «غفور» و «رحیم» با هم بیان شده كه در تمام موارد اول «غفور» آمده بعد «رحیم» مگر در این آیه؛ شاید به خاطر آن كه در همهى موارد نظر به عملكرد انسانهاست كه باید اول بخشیده شوند و سپس رحمت الهى را دریافت كنند، ولى در این آیه، اصل توجّه به علم و لطف و رحمت الهى است و مغفرت نسبت به عملكرد انسان به طور ضمنى در كلمه «یعرج» مطرح است. «الرّحیم الغفور»
در نظام آفرینش، اشیا در رفت و آمد و حركتاند. «یلج، یخرج، ینزل، یعرج»
نشانهى رحمت او نزول باران از آسمان، «ینزل» و نشانهى غفران او پوشاندن اعمال زشت انسان است. «الرحیم الغفور»