قُلۡ أَرُونِيَ ٱلَّذِينَ أَلۡحَقۡتُم بِهِۦ شُرَكَآءَ كَلَّاۚ بَلۡ هُوَ ٱللَّهُ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ
27
قُلۡ أَرُونِيَ ٱلَّذِينَ أَلۡحَقۡتُم بِهِۦ شُرَكَآءَ كَلَّاۚ بَلۡ هُوَ ٱللَّهُ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ
27
اوّلاً: در آیه 24 دعوت به تفكّر مىكند. «چه كسى از آسمان و زمین به شما رزق مىدهد؟»، «من یرزقكم من السموات والارض» پس فكر كنید.
ثانیاً: با انصاف برخورد كنیم و بگوییم: «یا ما یا شما یكى بر حقّ است»، «انّا او ایاكم» در بحث، طرف خود را فوراً و با قاطعیّت محكوم نكنیم.
ثالثاً: در آیهى 25 مىفرماید: هر كس پاسخگوى فكر و عملكرد خویش است. اصرار ما باید از روى دلسوزى باشد.
رابعاً: در آیهى 26 مىفرماید: در بحثها، به قیامت اشاره كنیم كه روز ظهور حقّ است. «یفتح بیننا بالحقّ...»
خامساً: در بحث و گفتگو، از طرف مقابل دلیل و سند بخواهیم. «به من نشان دهید بتهایى كه به عنوان شریك او مىدانید چه كردهاند». (همین آیه)
هیچ یك از معبودها (چه حضرت عیسى، چه فرشتگان، چه بتها) خودشان را شریك خدا نمىدانند؛ این شما هستید كه آنها را به عنوان شریك به او ملحق مىكنید. «الحقتم به شركاء»
عزّت و نفوذ ناپذیرى خداوند، مانع از هر گونه الحاق معبودهاى خیالى و ساختگى به اوست. «و هو العزیز الحكیم»