قُلۡ إِنَّ رَبِّي يَبۡسُطُ ٱلرِّزۡقَ لِمَن يَشَآءُ وَيَقۡدِرُ وَلَـٰكِنَّ أَكۡثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعۡلَمُونَ
36
قُلۡ إِنَّ رَبِّي يَبۡسُطُ ٱلرِّزۡقَ لِمَن يَشَآءُ وَيَقۡدِرُ وَلَـٰكِنَّ أَكۡثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعۡلَمُونَ
36
دادن و گرفتن نعمت، نشانهى مهر یا قهر الهى نیست. (ممكن است از مؤمن بگیرد و به كافر بدهد.) «انّ ربّى یبسط الرزق»
دادن و گرفتن روزى، از شئون ربوبیّت است. «اّن ربّى یبسط»
مردم عامل رزق را واسطهها، تدبیرها و كار خود مىدانند و از خداوند غافلند «و لكن اكثر الناس لا یعلمون»
در جامعهى دینى نگاه به اقتصاد نیز باید جنبه معنوى و الهى داشته باشد. «قالوا نحن اكثر اموالاً... قل ان ربّى یبسط»