وَكَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡ وَمَا بَلَغُواْ مِعۡشَارَ مَآ ءَاتَيۡنَـٰهُمۡ فَكَذَّبُواْ رُسُلِي فَكَيۡفَ كَانَ نَكِيرِ
45
وَكَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡ وَمَا بَلَغُواْ مِعۡشَارَ مَآ ءَاتَيۡنَـٰهُمۡ فَكَذَّبُواْ رُسُلِي فَكَيۡفَ كَانَ نَكِيرِ
45
آرى، تمدّن و قدرتها و ثروتها و تحولات همیشه در حال پیشرفت نیست بلكه گاهى امكانات و قدرت گذشتگان بیشتر بوده است.
گاهى باید دشمن را تحقیر كرد. «و ما بلغوا معشار...»
كفّار با تكیه به قدرت و ثروت خود، حقّ را انكار مىكردند و خداوند فرمود: ثروت شما نسبت به دیگران یك دهم است. «و ما بلغوا معشار...»
جمعیّتها و تمدّنهاى بزرگ، به خاطر تكذیب انبیا نابود شدند. (مشركان مكّه چیزى نیستند نگران نباش.) «كذّبوا رسلى فكیف كان نكیر»
سنّت الهى دربارهى همهى اقوام یكسان است. «فكیف كان نكیر»
در تربیت و ارشاد، گاهى باید از اهرم تهدید (آن هم تهدید مبهم) استفاده كرد. «فكیف كان نكیر»